کام تلخ

چفت وبست

kametalkh — Tue, 16 Sep 2008 19:49:18 GMT

از بيست و سوم ارديبهشت تا همين نيم ساعت پيش طول كشيد،

از همان دوشنبه شب كذايي كه همه تان مي دانيد...

امشب گويا بيست و چندم شهريور ماه است. دقيق نمي دانم، حساب روزها را گم كرده ام

ولي از بيست و سوم ارديبهشت تا همين نيم ساعت پيش طول كشيد؛

تا رمز و راز هايي كه بايد را فرا گرفتم، همين نيم ساعت پيش توانستم

همه چفت و بستها را باز كنم...

بالا خره خودم به دست خودم همين نيم ساعت پيش ممه بندش را،

چفت و بست ممه بندش را باز كردم...

اكنون او رفته است.

خودم روانه اش كرده ام.

لاكردار ممه هايش از مال خودم هم كوچكتر بود.

بايد رمز و راز شناختن ممه دانهاي ابري را فرا بگيرم، چند ماه عمرم هدر شد.

آیت زیبای زندگی

kametalkh — Mon, 12 May 2008 18:00:18 GMT

گام که بر می داری تا دور دستها کوه و دشت

سر بر می آرند که آخرین آیت پروردگار را بنگرند بر روی زمین

می پندارم که کوه و دشت را به زیبایی ِ آخرین آیت آفریدگار چه کار

همانها که امانت ازلی را به دوش چون منی انداختند

و من وارث این امانتم

و چه زیباست وارث امانت ازل بودن

که از ازل دل در گرو وهمی موهوم ببندی

که تو نه وهمی و نه موهوم

و پنداری که از ازل بوده ای

ای آیت زیبای زندگی

. . .

ببین چه رمانتیک شدم

ببین...

ببین

نه جون من ببین؟

حال کردی؟

خوب حالا خودت اینو باز کن، من هیچوقت نتونستم چفت و بست این ممه بندتو باز کنم ...

شرمشان باد

kametalkh — Sun, 20 Apr 2008 20:36:18 GMT

رود می خروشد

از میان کوهستانهایی سخت

و آب رنگ خاک را با خود همراه کرده است

بر تختی می نشینیم بر کناره رود

بوی رود می آید و باد

می پندارم که از این بالاترَک رود مهربان است

از سر بالایی کنار تخت جفتی بالا می کشند

و تو می خندی

به جفتی که از جفت گیری

کنار رود خروشان می آیند

به هر کجا که رو می کنی

می فهمی کجا نشسته ای

بر تختی، کنار رودی

که می خروشد

اینرا تابلوهای دور و نزدیک فریاد می کنند

نمی گذارند

در حظ بودن کنار رودی

که خاک را با خود همراه کرده است

و می خروشد

غرق شوی

همه جا اسامی یکسان به زبانهای مختلف

غافلگیرت می کنند

و تو می خندی

و جهان می خندد

شاید به خاطره جفتی که از سر بالایی کنار تخت

بالا می کشند

همان جفتی که از جفت گیری موهومشان

کنار رود خروشان می آیند.

ما هر دو هم زمان رو بر می گردانیم

تا آنها ما را نبینند

فکر می کنیم شاید شرمشان بیاید

از این که در تمام مدت ما اینجا نشسته بودیم

از اینکه همه آن اصوات و ناله ها را شنیده ایم

از اینکه سایه های بهم آمیخته شان را دیده ایم

می دانیم شرمشان می آید و رو بر می گردانیم

هر دو، هم زمان رو بر می گردانیم

به ما می رسند

مرد دارد زیپ شلوارش را بالا می کشد

و زن سینه بندش را جابجا می کند

شرممان می آید

از اینکه ما را به تخمشان هم حساب نکرده اند

شرممان می آید...

اینجا دروازه تمدن است

kametalkh — Fri, 11 Apr 2008 21:40:18 GMT

اینجا را همه می شناسند

اینجا را همه می دانند

اینجا همه می آیند، همه می روند

دیوارها همه تا نیمه نم کشیده اند

و یادگاریها، یادگاریها انگار تمامی ندارند

و فحشها و فحشها

و درب را زنگار زمان ضایع کرده است

و مشام را بوی همیشگی

آی فضلای لایق قرون و اعصار!

های زعمای شامخ زمان و ادوار!

از شما هم چشم امیدی ندارم

آه...

چاره ای نیست...

اینجا هیچ کس نشسته نمی شاشد...

اطلاع... اطلاع

kametalkh — Tue, 18 Mar 2008 22:41:18 GMT

(( داشتن یا نداشتن

مسئله دول است ))

اتحاد دول داران بدون مرز

.

اتحاد... اتحاد

kametalkh — Sat, 15 Mar 2008 09:34:35 GMT

ای دول داران عالم، متحد شوید

تا هر روز را زنان به نام خود سند نزده اند...
.

من از دست بشده ام

kametalkh — Sun, 09 Mar 2008 13:42:18 GMT

باران می آید

همه جا را بوی نم برداشته است

به خانه می روم از راه هر روزه

زنها هم همه زیر باران می آیند

زنها زیر باران با هیچ کس نمی خوابند

باید شعرها را تغییر داد

جور دیگر باید باشد

زیر باران باید رفت

زیر باران باز هم باید رفت

زیر باران آنقدر باید رفت تا جان از کان بدر شود

شهر را بوی باران و زن و سهراب برداشته است

شرط می بندم سهراب زیر باران با هیچ زنی نخوابیده است

یا اگر خوابیده؛ هر کدام در اتاقی جدا بوده اند

هیچ کس را ندارم تا زیر باران با او بروم

زنها همگی در خانه خوابیده اند

همه دارند سرشان را می شویند

با شامپو گــُه رنگ

باید امشب زیر باران با یکی بخوابم

با هر کس که شد

با هر زنی که شد

می خواهم هر جایی شوم

هر جایی که بشود

باران می آید

و من عموما #@$ شعر می گویم

و از آن بالا به شدت کفتر می آیه...

آنک کدام دست...

kametalkh — Fri, 15 Feb 2008 09:50:54 GMT

بر آستان کدامین نگاه بیاسایم

که تن فرسوده ترین مردمان دنیایم

آنک طلوع کدامین ستاره نوید صبح خواهد داد

دیر گاهی است شب در دشت چشمانم لانه کرده است

و طلعت رخسار هیچ غریبه ای را مجال نزدیکتر شدن نیست

و من آویخته ام،

و کسی با من نیست

گویی تنها من، همزاد دیرباز خود باشم

و روز را چشمی به انتظار ندارم

که دیرگاهی است خورشید آشنایی در نزدیکی

درخشیدن نگرفته است

که این خسته خاطر را

به گرمی نیم نگاهی آتش به جان بیافروزد

و درون بسان تفتیده چالهای هیزم گران کهن می سوزد

وای به روزی که کسی دستی بر این داغ گذارد

که می سوزاندش شعله ام، روزگار

و من اینگونه ام

آویخته بر جایی

و گردگون، بسان نیمه ماهی بر آسمان... *

...

*- برگی از دفتر خاطرات یک تک ممه تنها.

قضیه عاشق شناسی تاریخی

kametalkh — Wed, 30 Jan 2008 11:51:38 GMT

هر عاشقی از معشوق به چیزی خوش بود
مجنون از لیلی به سویی
و فرهاد از شیرین به کویی
وامق از عذرا نامی می طلبید
و خسرو از شیرین، کامی
رومئو به ژولیت زنده بود
و تریسدان به ایزولد
و من...
و من تنها از تو یک چیز می خواستم
من که از عشق تو دیوانه ترین بودم
من که در کوی تو سرگشته ترین بودم
من...
تنها از تو می خواستم
که صبح ها، بگذاری من کمی بخوابم
و خودت به آژانس تلفن کنی
قبل از آنکه زنم از شیفت شب برگردد.

کوچه اقدس اینا... سه

kametalkh — Wed, 23 Jan 2008 10:55:09 GMT

ای که از کوچه معشوقه ما می گذری
بر حذر باش که سگ می کندت، بیچاره.
.